Poniższe badania wykonuje się albo rutynowo, albo z powodu niepokojących objawów.

Z żyły czy z palca?

Na początku należy zaznaczyć, że w celu postawienia diagnozy należy dokonać pomiaru z krwi żylnej. Inny popularny pomiar stężenia glukozy uzyskiwany jest z krwi włośniczkowej – sposób popularnie nazywany, również przez lekarzy, „glikemią z palca”. Polega on na nakłuciu opuszki palca i nałożeniu wyciekającej kropli krwi na wymienialny pasek umieszczony w specjalnym przenośnym urządzeniu zwanym glukometrem. Z reguły pomiary między krwią „z palca” a krwią żylną różnią się nieznacznie, zaledwie o kilkanaście mg%. Jednak w momencie, kiedy należy postawić diagnozę, w pewnym stopniu przesądzającą o sposobie życia człowieka, nie można pozwolić sobie nawet na tak małe różnice. Pomiar glikemii „z palca” jest wykonywany na co dzień przez cukrzyków i jest to dobry sposób kontrolowania dawek podawanych leków. 

Poza tym, czasem zdarzają się różne niedopatrzenia w samym sposobie wykonywania pomiaru. Np. znany jest przypadek mierzenia  glikemii po zjedzeniu jabłka i nieumyciu po tym ręki, czego efektem może być fałszywie wysoki wynik, ponieważ glukometr mierzy przede wszystkim cukier z resztek słodkiego soku obecnego na palcu.

Polecamy: Insulinoterapia - krótki przewodnik

Przed badaniem

Przeważnie poziom glukozy we krwi jest mierzony w próbce pobranej z krwi żylnej od pacjenta, który nie spożywał nic od przynajmniej 8 godzin (na czczo). I tu należy zaznaczyć, że nic należy traktować dosłownie – nie powinno się w tym czasie, to jest do momentu pobrania, przyjmować nic poza wodą. Dobrym pomysłem jest wypicie na pół godziny przed pobraniem około litra wody, co zwiększa objętość krwi i napełnia żyły, wtedy łatwiej pielęgniarkom wkłuć się igłą do naczynia.