Kobiety, u których po raz pierwszy w ciąży zdiagnozowano nietolerancję węglowodanów w postaci cukrzycy, mają zwiększone ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 w późniejszym okresie życia. Rzadziej zdarza się, że pacjentki nabywają cukrzycę typu 1. Taka sytuacja zdarza się najczęściej, jeśli do zaburzeń nietolerancji węglowodanów doszło w pierwszym trymestrze ciąży. Dlatego też opieka lekarska nad ciężarną, która w trakcie ciąży rozwinęła cukrzycę, nie powinna kończyć się wraz z nadejściem porodu. Należy bowiem odpowiedzieć kobiecie na wiele pytań, które w przyszłości będą się jej nasuwały.

Jak powinnam się kontrolować?

Opieka poporodowa u ciężarnych chorych na cukrzycę koncentruje się na kontroli poziomu glukozy po urodzeniu dziecka. W tym celu w okresie 6-12 tyg. po rozwiązaniu przeprowadza się u kobiet tzw. test doustnego obciążenia 75 g glukozy. Test ten polega na sprawdzeniu poziomu glukozy we krwi na czczo, a następnie wypiciu w ciągu 5 minut wodnego roztworu 75 g glukozy. Ponownie poziom glukozy mierzymy po 2 godzinach.

Zobacz: Jak żyć z cukrzycą w ciąży?

Na podstawie otrzymanych wyników lekarz stawia diagnozę:

• wynik negatywny - poziom glukozy we krwi (glikemia) na czczo < 100 mg/dl, po 2 godzinach < 140 mg/dl,

• nieprawidłowa tolerancja glukozy – glikemia na czczo w przedziale 100-125 mg/dl, po 2 godzinach w przedziale 140-199 mg/dl,

• cukrzyca - glikemia na czczo > 126 mg/dl, a po 2 godzinach > 200 mg/dl.

Otrzymałam wynik testu i co dalej?

Jeśli wynik powyższego testu jest prawidłowy, pacjentka dalej powinna zostać pod opieką lekarza. Należy powtarzać test raz w roku, gdyż kobiety są narażone na rozwinięcie cukrzycy znacznie bardziej niż te, które w czasie ciąży na cukrzycę nie zachorowały. W przypadku otrzymania wyniku negatywnego, pacjentkę należy skierować do lekarza diabetologa, który zaplanuje odpowiednie leczenie.

Przeczytaj też: ABC cukrzycy ciążowej