Czy winne są geny?

Za ryzyko rozwinięcia się chorób autoimmunologicznych odpowiada nasz materiał genetyczny i czynniki środowiskowe, takie jak np. przebyte infekcje wirusowe. Udowodniono, że częstość występowania takich schorzeń znacznie rośnie u osób, które mają chorych krewnych. Nie oznacza to jednak, że taka nieprawidłowa reakcja układu odpornościowego jest jak wyrok zapisana w genach. Dziedziczna jest raczej pewna podatność na zachorowanie.

Współwystępowanie różnych chorób autoimmunologicznych

Badania dowodzą, że jeżeli układ odpornościowy myli się i atakuje własne komórki – np. te wydzielające insulinę, to ryzyko wystąpienia kolejnej choroby tego typu znacznie rośnie. Oznacza to, że cukrzycy typu 1 mogą towarzyszyć inne choroby, w których dochodzi do autoagresji. Wiedząc o tym można je wcześnie wykryć i odpowiednio leczyć. Chorobami autoimmunologicznymi współwystępującymi z cukrzycą typu 1 najczęściej są: nadczynność lub niedoczynność tarczycy, celiakia, choroba Addisona, bielactwo nabyte i autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Należy przy tym zaznaczyć, że cukrzyca typu 2 nie ma podłoża autoimmunologicznego.

Czytaj też: Cukrzycy bardziej narażeni na udar mózgu