Według statystyk europejskich, powodem zgonu 6 proc. pacjentów z cukrzycą typu 1, którzy nie ukończyli 40. roku życia, jest tzw. syndrom śmierci w czasie snu. Zjawisko to zostało po raz pierwszy opisane w 1991 roku w Wielkiej Brytanii, na podstawie analizy historii 22 osób chorych na cukrzycę typu 1, które zmarły nagle w czasie snu. Dzień przed tragedią osoby te nie wykazywały żadnych objawów dodatkowej choroby. Warto w tym miejscu dodać, że śmierć w wyniku nocnej hipoglikemii nie jest powodowana samym niedoborem glukozy, ale arytmią serca, powstającą przy niedocukrzeniu.

Czy można temu zaradzić? Niestety nie do końca. Nawet najbardziej zaawansowane technologie, takie jak ciągły podskórny monitoring glikemii (CGMS), nie chronią diabetyków przed ryzykiem śmierci z powodu ciężkiej hipoglikemii. W 2010 roku w Wielkiej Brytanii miał miejsce szeroko komentowany przypadek zgonu młodego mężczyzny, który korzystał nie tylko z pompy insulinowej, ale także z CGMS. Niestety nie jest to problem jednostkowy, dlatego zarówno lekarze, jak i pacjenci oraz ich bliscy powinni mieć świadomość ryzyka, jakie niesie ze sobą leczenie insuliną. Głównie po to, by go nie bagatelizować.

Hipoglikemia umiarkowana

Hipoglikemia niejedno ma imię – jest to stan „stopniowalny”, wynikający ze stężenia glukozy we krwi. Nasz organizm zachowuje się zupełnie inaczej, gdy mówimy o niedocukrzeniu umiarkowanym, a inaczej, gdy hipoglikemia jest ciężka.

Pierwszą odpowiedzą organizmu na zbyt niską glikemię jest aktywacja hormonów, których zadaniem jest jej podniesienie. Do grupy tych hormonów zaliczamy adrenalinę, glukagon, kortyzol i hormon wzrostu. To aktywacja tych hormonów powoduje wystąpienie symptomów, które każdemu diabetykowi są doskonale znane: wzmożona potliwość, drgawki, głód, niepokój, dreszcze. Objawy te nazywane są objawami wegetatywnymi, ponieważ ich źródłem jest autonomiczny układ nerwowy oraz gruczoł tarczycy.