Czy wysiłek fizyczny zmniejsza ryzyko cukrzycy typu 2?

Cukrzyca to choroba metaboliczna, charakteryzująca się zwiększonym poziomem glukozy we krwi (hiperglikemią), który wynika z zaburzenia wydzielania lub działania insuliny. Insulina to hormon, niezbędny by komórki docelowe dla glukozy, tzn. komórki wątroby, mięśni i tłuszczowe mogły ją metabolizować. Wyróżnia się kilka typów cukrzycy, w tym dwa głównie: typ 1 i typ 2.

Cukrzyca typu 2 związana jest głównie z nieprawidłowym działaniem insuliny na tkanki docelowe. Charakterystyczną cechą w tym typie cukrzycy jest narastanie insulinooporności komórek obwodowych, biorących udział w metabolizmie glukozy. W wyniku działania różnych czynników komórki biorące udział w przemianach glukozy zmniejszają swoją wrażliwość na insulinę – hormon niezbędny do tych procesów. W związku z tym, aby glukoza mogła być metabolizowana, trzustka produkuje zwiększone ilości insuliny, z czasem wyczerpując swoje zapasy. W tym momencie konieczne staje się leczenie substytucyjne insuliną, wstrzykiwaną przez pacjenta.

Czytaj też: Wpływ cukrzycy typu 2 na życie

Korzyści

Mówiąc o wysiłku fizycznym i cukrzycy typu 2 należy wspomnieć, że brak odpowiedniej ilości sportu w życiu dzisiejszego społeczeństwa prowadzi do znacznego wzrostu występowania otyłości, w tym najgorszego jej typu: otyłości brzusznej, znacznie zwiększającej ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2, będącej najistotniejszym czynnikiem ryzyka.

U osób bez cukrzycy wysiłek fizyczny zwiększa produkcję tzw. endogennej glukozy w wątrobie i jej zużycie przez tkanki obwodowe, w wyniku zmniejszenia stężenia insuliny w osoczu i zwiększania wrażliwości tkanek obwodowych na ten hormon. Przeciwdziała więc tzw. insulinooporności. Jest to stan pożądany w każdym przypadku.

O ile w cukrzycy typu 1 wysiłek fizyczny wspomaga leczenie, o tyle w cukrzycy typu 2 jest niezbędną częścią leczenia, mającą na celu zmniejszenie masy ciała i oporności tkanek obwodowych na insulinę. Zapobiega też wystąpieniu cukrzycy typu 2, zmniejszając ryzyko o blisko 60%!