Otyłość - problem w cukrzycy typu 2

Otyłość odgrywa największą rolę w powstawaniu cukrzycy typu 2. Jest najistotniejszym środowiskowym, czyli nabytym czynnikiem ryzyka wystąpienia tej choroby. Udowodniono, że największy wpływ ma otyłość brzuszna, nazywana inaczej „otyłością centralną”, „otyłością typu jabłko”, „otyłością trzewną”, „otyłością typu męskiego (androidalną)”. Otyłość tego typu rozpoznaje się, gdy obwód brzucha u mężczyzny przekracza 102 cm, a u kobiety 88 cm. Do rozmieszczenia tkanki tłuszczowej stosuje się również wskaźnik talia-biodra (WHR), określający stosunek obwodu talii i bioder. Gdy wynosi on powyżej 0,9 u mężczyzn i 0.8 u kobiet, również rozpoznaje się otyłość brzuszną. Jest to choroba społeczeństw rozwiniętych, świata zachodniego. Jej powstawanie związane jest ze złym stylem życia, złym odżywianiem, brakiem odpowiedniej aktywności fizycznej.

Czytaj też: Często idą w parze: otyłość i cukrzyca

Związek otyłości z powstawaniem cukrzycy typu 2 polega na występowaniu znacznej insulinooporności, głównie komórek tłuszczowych występujących w nadmiarze. Zwiększenie produkcji insuliny przez trzustkę koreluje negatywnie ze zwiększoną produkcją tzw. wolnych kwasów tłuszczowych przez trzewną tkankę tłuszczową, co łącznie powoduje zmniejszenie metabolizmu glukozy w innych tkankach tj. mięśnie i wątroba. Insulinooporność, będąca stanem przedcukrzycowym i bezpośrednio do niej prowadząca, dotyczy więc całego organizmu.

Otyłość brzuszna oprócz cukrzycy ma wpływ na powstawanie innych poważnych chorób tj. choroba wieńcowa, miażdżyca, nadciśnienie i inne. Dlatego warto dbać o siebie i nie dopuszczać do jej rozwinięcia się.

Polecamy też: Jak się oprzeć podjadaniu?

Literatura:

„Choroby Wewnętrzne” pod.red.prof.dr hab.A.Szczeklika, tom 2, rozdz.IVL, Medycyna Praktyczna, Kraków 2009