Jest wiele leków przeciwcukrzycowych o różnych mechanizmach działania.

Pochodne biguanidu

Jedynym przedstawicielem leków z tej grupy jest metformina, sprzedawana jako lek o różnych nazwach handlowych. Jej działanie polega na uwrażliwianiu komórek na działanie insuliny, celuje więc w jeden z podstawowych mechanizmów rozwoju tej choroby. Poza tym blokuje możliwość wytwarzania nowych cząsteczek glukozy (organizm potrafi ją wytworzyć, np. z białek), a także pobudza procesy jej „spalania”, co wszystko razem przyczynia się do wykorzystania glukozy krążącej we krwi i obniżenia jej stężenia. Ze względu na jej korzystne właściwości, leczenie cukrzycy zaczyna się przeważnie właśnie od metforminy. W zależności od potrzeby, dołączane są kolejne leki.

Pochodne sulfonylomocznika

Do tej grupy należy wiele leków, w praktyce wykorzystuje się głównie: gliklazyd, glikwidon, glimepiryd i glipizyd. Pobudzają one komórki trzustki do wzmożonej produkcji insuliny, adekwatnie do potrzeb. Może to budzić wątpliwość – dlaczego zmuszamy niewydolną trzustkę do dodatkowego wysiłku? Jak w wielu innych metodach leczenia, jest to wybór mniejszego zła – na podstawie obserwacji tysięcy pacjentów dowiedziono, że dużo gorsze dla ich zdrowia jest utrzymywanie się wysokiego poziomu glukozy w ich krwi. Każdy dzień hiperglikemii to systematyczne niszczenie wrażliwych narządów: oczu, nerek, nerwów, naczyń, itd. Dlatego normalizacja glikemii to punkt nr 1 w terapii.

Polecamy: Insulinoterapia - krótki przewodnik