Co powinniśmy wiedzieć o zawale

Prawie wszystkie przypadki choroby naczyń serca (czyli naczyń wieńcowych) są spowodowane miażdżycą. W jej przebiegu powstają tzw. blaszki miażdżycowe, które zwężają światła naczyń, dając epizody niedokrwienia serca i bóle w klatce piersiowej, głównie w trakcie wysiłku. Mówimy wówczas o chorobie niedokrwiennej serca, zwanej też chorobą wieńcową. Blaszki miażdżycowe mogą być bardzo nietrwałe i pękać. W miejscach pęknięć krew krzepnie, tworząc dodatkową masę, nagle utrudniającą lub uniemożliwiającą jej przepływ. Niedokrwiony mięsień zaczyna umierać po 15-30 minutach od ustania dopływu krwi i, jeśli nie zostanie on przywrócony, tworzy się blizna. Może ona powodować, że serce słabiej pompuje krew, a także dawać zaburzenia rytmu serca, grożące w najgorszym scenariuszu nagłą śmiercią sercową.

Polecamy również: Słodki smak cukrzycy

Inaczej u cukrzyków

Zapadalność i śmiertelność na chorobę wieńcową, w tym zawał serca, jest zdecydowanie większa u osób z cukrzycą, szczególnie u kobiet. Pierwsze dolegliwości pojawiają się u cukrzyków wcześniej, a czas do pierwszego zawału serca jest krótszy. Jeśli już do niego dojdzie to częściej niż w populacji osób bez cukrzycy mamy do czynienia z jego nietypową manifestacją, to znaczy, że objawy zawału u cukrzyków są niestety mniej niepokojące. Zamiast bólu za mostkiem występują: osłabienie, nudności i wymioty, zawroty głowy, duszność, bóle brzucha. Ważne jest, żeby nie bagatelizować tych symptomów. U prawie 1/3 osób objawów nie ma wcale, co niemalże uniemożliwia odpowiednie działania ratujące serce! Dlatego też w tej grupie osób dochodzi do licznych powikłań pozawałowych, z niewydolnością serca na czele. Stąd też u cukrzyków niezwykle istotne jest wczesne wykonywanie badań diagnostycznych, żeby w porę wykryć i leczyć chorobę naczyń, a nie dopiero konsekwencje zawału.