Cukrzyca dotyka nerki praktycznie od początku swojego przebiegu. Pierwsze zmiany są niezwykle trudne do uchwycenia. Nerki nie pozostają obojętne na wysoki poziom cukru we krwi, a im dłużej i częściej są wystawiane na wyższe jego poziomy, tym bardziej są zagrożone. Genetyka decyduje czy i jak szybko choroba się ujawni - mówimy wtedy o nefropatii cukrzycowej.

Gdy sito jest dziurawe

Nefropatia daje się rozpoznać w momencie, gdy nerki przestają być niezawodnym filtrem i zaczynają przepuszczać do moczu te substancje, które normalnie zatrzymywane są w organizmie, m.in. białka. Najpierw przez pory filtra trafiają do moczu tylko najmniejsze z nich, tzw. albuminy i to zjawisko zwane jest mikroalbuminurią (albo potocznie „małym białkomoczem”).

Wykorzystujemy je w najczulszych badaniach przesiewowych. Na tym etapie istnieją już co prawda uszkodzenia w nerkach, ale szansa na cofnięcie albo przynajmniej zahamowanie zmian jest najbardziej realna.

Gdy nerki nie zatrzymują ani małych, ani dużych cząsteczek białka, w badaniu moczu obserwujemy tzw. jawny (czyli „duży”) białkomocz, inaczej zwany makroalbuminurią. Aby wykluczyć przejściowe stany (na przykład białkomocz spowodowany wysiłkiem lub zakażeniem układu moczowego) obecność białka należy stwierdzić w co najmniej w 2 z 3 badań wykonanych w odstępie 6 miesięcy. Oprócz moczu, pobiera się do badania krew żylną. Oznaczamy w niej stężenie kreatyniny, czyli parametr wnoszący dodatkowe informacje o stanie nerek.

Polecamy również: Definicja i rodzaje cukrzycy