Przeszczep nerki nie dla każdego cukrzyka

Schyłkowa niewydolność nerek, zwana potocznie mocznicą, to taki okres tej choroby, w którym nerki nie są już w stanie same oczyszczać krwi i konieczna jest jakaś forma leczenia „zastępującego” nerki. Dysponujemy dwiema głównymi metodami: dializą oraz przeszczepem.

Przeszczep nerki jest pod każdym względem najlepszą metodą leczenia nerkozastępczego. U chorych na cukrzycę typu I, oprócz przeszczepu nerki, należy zawsze rozważać przeszczep jednoczesny nerki i trzustki, co leczy nie tylko nefropatię cukrzycową, ale też jej przyczynę - cukrzycę.

Przeszczepy w Polsce

Nerka do przeszczepu może pochodzić od dawcy zmarłego albo żywego - spokrewnionego lub związanego emocjonalnie z biorcą. Ciągle mamy w Polsce za mało organów do przeszczepienia w porównaniu z zapotrzebowaniem na nie. Niestety przeszczepy od dawcy żywego, które w istotny sposób zmniejszają taki niedobór, stanowią u nas niewielki procent wszystkich przeszczepień nerek (ok. 2,5%, natomiast aż 18% w UE!).

Dla kogo nowa nerka?

Przed zgłoszeniem do przeszczepu należy wykonać szereg badań laboratoryjnych oraz obrazowych, a także przejść liczne konsultacje specjalistyczne, na przykład ginekologiczną i dermatologiczną. Służy to głównie wykluczeniu sytuacji, w których przeszczep nie jest możliwy. Dzieje się tak w przypadku chorych ze świeżo wykrytą lub nie wyleczoną chorobą nowotworową, z nie dającymi się opanować zakażeniami (ponieważ leki immunosupresyjne, stosowane obligatoryjnie po przeszczepie, sprzyjałyby dalszemu rozprzestrzenianiu się zakażenia), gdy są poważne wątpliwości czy pacjent będzie współpracować przy utrzymaniu przeszczepu (z powodu uzależnienia, choroby psychicznej) albo gdy przewidywany czas przeżycia biorcy jest bardzo krótki.

Polecamy: Najczęstsze infekcje w cukrzycy