Co to jest stopa cukrzycowa?

Zespół stopy cukrzycowej to infekcja, owrzodzenie i/lub uszkodzenie tkanek głębokich u pacjenta z cukrzycą z uszkodzonymi naczyniami bądź nerwami na stopie, czyli to wszystko, co u chorego z cukrzycą dzieje się poniżej kostki. Wyróżniamy też zespół stopy cukrzycowej Charcota, gdzie ciągłość skóry jest zachowana. Nie ma rany ani owrzodzenia, a rozpadają się kości stopy. Zespół ten jest trudny do diagnostyki. Chorzy często są leczeni z innych powodów, np. rozpoznaje się u nich gruźlicę kości, patologiczne złamania, ropowicę, zapalenie żylaków. Jeśli jednak noga jest zdeformowana, obrzęknięta i niebolesna, kości stopy są połamane w drobny mak i to nie boli, to mamy do czynienia ze stopą Charcota. Stopy naczyniowe, te pierwsze, są bardzo bolesne, natomiast te drugie, neuropatyczne, są niebolesne.

Jak nie dopuścić do stopy cukrzycowej?

W przypadku stopy neuropatycznej trzeba mieć dobrze kontrolowaną cukrzycę i nosić odpowiednie buty. Chory bowiem nie odczuwa bólu, ma zaburzone czucie i nie wie na przykład, że ma za ciasne obuwie. Bardzo często trafiają do mnie pacjenci z uszkodzoną skórą i infekcją, którzy wcześniej nie czuli, że mają ranę na nodze.

Chorzy na cukrzycę powinni nosić wygodne buty, które zapobiegają otarciom i tworzeniu się ranek, a w konsekwencji infekcji. Są specjalne firmy, które produkują takie obuwie dla chorych z cukrzycą. Muszą to być buty duże, większe o dwa-trzy numery, ze skóry, przewiewne, na twardej podeszwie. Do tego chory powinien nosić skarpetki. Powinny być one zrobione z włókna, w którego skład wchodzi len, bambus, algina, oraz zawierać nitki srebrowe. Takie skarpetki są cieniutkie i bardzo przyjemne w dotyku. Powinny być wkładane bezpośrednio na skórę. Na wierzch możemy założyć inne, na przykład kiedy jest zimno, ale nigdy nie powinno się zakładać na skórę skarpetek z wełny.

Dowiedz się więcej: Problemy ze skórą w cukrzycy